Καπετάνιε ποια ήταν τα πρώτα σας συναισθήματα, όταν σας ενημέρωσαν, οτι καλείστε με το πλοίο σας, να μεταβείτε στην Λιβύη, για τον απεγκλωβισμό ελλήνων και ξένων υπηκόων. 

Τα πρώτα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα. Κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο, κάτι “άγνωστο”. Νοιώσαμε υπερηφάνεια, που πηγαίναμε στην Λιβύη να πάρουμε τους ξένους ανθρώπους, τόσο στην αρχή όσο και μετά την ολοκλήρωση των 2 ταξιδιών που πραγματοποιήσαμε. Ξέραμε ότι δεν θα είχαμε πρόβλημα γιατί ξέραμε ότι δεν είχαν αρχίσει οι βομβαρδισμοί ακόμα, περιμένοντας οι ξένες δυνάμεις να μεταφερθεί πρώτα όλος αυτός ο κόσμος. Προτού ξεκινήσουμε μίλησα με τον πράκτορα που έχει ο όμιλος GRIMALDI  στην Λιβύη και μας διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Αυτό ήταν που μας καθησύχασε λιγάκι. Όλο το πλήρωμα είναι χρόνια στην εταιρία κι είχε εμπιστοσύνη σε αυτήν. Οι εταιρίες ήταν έτοιμες, ανταποκρίθηκαν άμεσα, πήραμε προμήθειες και φύγαμε. 

Τι συνθήκες αντιμετωπίσατε, κατά τον κατάπλου σας στα λιμάνια της Λιβύης? 

Όταν φτάσαμε στο προορισμό μας είδαμε πως το λιμάνι ήταν πολύ καλό. Το λιμάνι στο οποίο καταπλεύσαμε περιελάμβανε το κυρίως λιμάνι και ένα μικρότερο που το χρησιμοποιούσαν για την μεταφορά σιδηρικών υλικών. Οι προβλήτες μπορεί να ήταν ημιτελείς αλλά σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα στην πλαγιοδέτηση μας.Εκέι μας υποδέχτηκαν οι πράκτορες μας από την Τρίπολη και την Μιζουράτα και υπάλληλοι του λιμανιού, χωρίς να δούμε την παρουσία κάποιας επίσημης Λιβυκής αρχής.Οι Κινέζοι που μεταφέραμε ήταν όλοι συγκεντρωμένοι στην πύλη του λιμανιού και μεταφέροντουσαν μέχρι το πλοίο με λεωφορεία. Ο αριθμός των ατόμων που θέλανε να επιβιβασθούν στο πλοίο ήταν παραπάνω από αυτόν που μπορούσαμε να πάρουμε .Έτσι αρκετοί μείνανε απέξω αλλά συνεχώς στο λιμάνι καταπλέανε πλοία για την συγκομιδή τους. Τους περισσότερους τους είχανε φέρει κατευθείαν από τα εργοστάσια οπου εργαζόντουσαν, ταλαιπωρημένοι, σκονισμένοι, διψασμένοι, με τα ρούχα εργασίας τους. Αλλά όλοι ήταν πειθαρχημένοι. Μπροστά ο οδηγός του λεωφορείου με το κινέζικο σημαιάκι και πίσω όλοι σε μία γραμμή. Να σημειώσουμε εδώ, ότι στο πρώτο ταξίδι μας μαζί μας ταξίδεψε από το Ηράκλειο και στέλεχος της Κινέζικης Πρεσβείας από την Αθήνα, ο οποίος είχε ταξιδέψει μέχρι το Ηράκλειο, για την υποδοχή των Κινέζων εκεί και επιβιβάστηκε μαζί μας, για να μας βοηθήσει στην Λιβύη. Κατά τη διάρκεια των νυχτερινών ωρών, στο αεροδρόμιο που βρισκόταν κοντά στο λιμάνι, ακουγόντουσαν βομβαρδισμοί αλλά χωρίς να προκαλέσουν κανένα απολύτως πρόβλημα σε εμάς.  

Πως συμπεριφέρθηκαν οι ξένοι υπήκοοι μέσα στο πλοίο, το χρονικό διάστημα που ήταν μέσα στο εσωτερικό του? 

Καθ όλη την παραμονή τους στο πλοίο ήταν πειθαρχημένοι. Δεν είχαν απαιτήσεις. Με την είσοδο τους στο πλοίο ξάπλωσαν και κοιμήθηκαν, μετά από τόση ταλαιπωρία. Το πλήρωμα τους έδωσε νερό και φαγητό. Δεν είχαμε το παραμικρό πρόβλημα. 

Το μοναδικό πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε ήταν κατά τον απόπλου μας από την Μιζουράτα οπου δεν μπορούσαμε να πάρουμε άδεια απόπλου, πριν από τις 11 το πρωί, αφού δεν υπήρχε κάποια επίσημη αρχή, κάποιος πιλότος για ν απευθυνθούμε. Όλοι βγαίνανε από τα σπίτια τους μετά από τις 11 το πρωί. Σε όλο το ταξίδι προς την Μάλτα είχε πολύ θάλασσα. Ταξιδεύαμε με 6 μίλια.  Είχε πολύ υψηλό κυματισμό. Ακόμα και στην ράδα που κάτσαμε είχε βορειοδυτικό κυματισμό που κοπανούσε το πλοίο. Κάτσαμε στην Μάλτα 2μιση ημέρες μέχρι να αποβιβασθεί και ο τελευταίος επιβάτης. Στην Μάλτα δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα αφού ο Πρωθυπουργός της χώρας  είχε δώσει εντολή να μας εξυπηρετήσουν σε ότι θελήσουμε. Μετά την Μάλτα αναχωρήσαμε για την Τρίπολη όπου εκεί ανησυχήσαμε λίγο, λόγω του ότι ήταν η περιοχή, οπου είχε την έδρα του ο Καντάφι. Αλλά κι εκεί κανένα πρόβλημα. Το μόνο διαφορετικό ήταν, ότι εδώ οι αρχές μας βλέπανε λίγο διαφορετικά, δεν τους άρεσε αυτό με την μεταφορά των πληθυσμών αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κι αλλιως. Αντιδρούσανε. Από την Τρίπολη πήραμε Σύριους, το πλοίο είχε ναυλωθεί από την Συριακή Κυβέρνηση,  χωρίς όμως αυτή τη φορά να δούμε την οργάνωση που είχαμε δει στην Μιζουράτα. Εδώ πήραμε 1300 Σύριους, μόνιμοι κάτοικοι στην Τρίπολη που αφήνανε την Λιβύη μαζί με την οικογένεια τους. Η επιβίβαση διήρκεσε μια ολόκληρη μέρα, κατά την διάρκεια της νύχτας ακούσαμε πάλι πυροβολισμούς και μεταγωγικά αεροπλάνα να πετάνε από πάνω μας. Σαν Έλληνες, οι Λίβυοι της Μιζουράτα και της Τρίπολης μας αγαπούσανε. 

Εάν σας καλούσαν ξανά να μεταβείτε στην Λιβύη ή να μεταβείτε σε παρόμοια εμπόλεμη ζώνη, θα το κάνατε? 

Κανένα πρόβλημα. Μετά χαράς θα πήγαινα. Όλοι οι προβληματισμοί και οι φόβοι ήρθαν και καλύφθηκαν από την υπερηφάνεια που είμαστε Έλληνες και καλούμαστε να κάνουμε το καθήκον μας. Πάμε να σώσουμε ανθρώπους.Όλοι οι κινέζοι μείνανε ευχαριστημένοι. Μέχρι και ο Πρέσβης της Κίνας απέστειλε επιστολή στην εταιρία ο οποίος μας εγκωμίαζε.